آغاز آفرینش
امروز، پنجاه خورشید از افق عمرم گذشت
بر قله‌ای از تجربه، با خاطراتی سرشت
تاریخم آیینه‌ای شد برای فردای خویش
چراغی از گذشته، در دستان آینده‌ای پیش

ریشه در خاک پاک
در خانه‌ای قد کشیدم با بوی عطر نماز
پدری نظامی، صفا و انضباط آموز را
از اهواز تا تهران، سفر کردیم در پی روزی
جنگ آمد و ما را برد از شهری تا شهر دیگر، باز هم تازه‌ای

درس زندگی در حاشیه جاده
کودکی‌ام، دانشگاهش کنار جاده بود
با مسافر و چمدان، علم اقتصاد رونق یافت
از اردوگاه میرزاکوچک تا رستوران

آموختم که زندگی، خود دانشگاه بی‌در است

دانشگاه:
انتخاب ناگزیر
برای اقتصاد، عمران شد مسیر ناگزیر
در بابل، هم تدریس کردم، هم علم را به دست گرفتم
سال هفتاد و هشت، بال گرفتم از نوشیروانی
پروازم آغاز شد از سد شیاده تا میجران

ایستادگی و پیشرفت:

در ساخت سد میجران، نخستین مزدم هفتاد هزار تومان
خون جوشید در رگ‌هایم، قهر کردم و گفتم:
“سه ماه بی‌مزد کار می‌کنم، پس از آن باهم سخن می‌گوییم”
و سه ماه بعد، با صد و پنجاه هزار، قراردادی نو بستم

سه سال در دل کوه، بتن ریختم، جاده کشیدم
تونل زدیم تا آب، زندگی بخشد به دشتی خشک
سپس به نکا رفتم، جاده‌ای در جنگل‌های سبز
چهل و سه کیلومتر، از زرندین تا گلورد

سفر به سرزمین آفتاب:
دو سال بعد، به جگین هرمزگان رفتم
در شیفت شب، بتن RCC می‌ریختم زیر ستاره‌ها
حقوقم یک و هشتصد، اما تجربه‌ام بی‌قیمت
بازگشتم به رامسر، با کوله‌باری از دانش

بنیان‌گذاری و مدیریت:
شرکت میجران را بنیاد نهادیم، بذر تلاش را کاشتیم
جاده، ساختمان، لوله، مخزن، ویلا و آپارتمان
کانون مهندسین رامسر را، با همکاران خوبم بنیاد کردیم
نخستین مسئول نظام مهندسی استان شدم
با استادم دکتر حسامی، در این مسیر گام نهادم
برای پیشرفت مهندسان، از جان و دل کوشیدم

شورای شهر و تشنگی دانش:
مردم رامسر، اعتماد کردند، عضو شورا شدم
اما در خود، بی‌سوادی دیدم، تشنهٔ دانش شدم
با کتاب‌های سعیدنیا، چشم‌هایم باز شد
به دانشگاه تهران رفتم، شهرسازی آموختم

پایان‌نامه‌ام، نقشه‌ای شد برای توسعه شهری
باز ارشد مدیریت اجرایی(گرایش استراتژیک ) خواندم، سپس دکتری مدیریت دولتی
رساله‌ام حکمرانی خوب در شهرداری‌ها شد
پروژه‌ای ملی برای دولت‌سازی آینده

پیوند مقدس و خدمت:
سال نود و دو، در شاه‌چراغ شیراز
به برکت دستغیب، پیوندی جاودانه بستم
پیشنهاد شهرداری شاهرود و شهمیرزاد
شهمیرزاد را برگزیدم، شهری با فرهنگ و اصیل

برای کسب دانش بیشتر، استعفا دادم، بازگشتم
سه سال شهردار،خادم مردم رامسر شدم، با طرح‌های نو
هرچند طوفانی سهمگین آمد، اما پا برجا ایستادم
چون کوهی استوار، بی‌بدهکار و با سر افراشته و در انتظار

عرصه ورزش و خدمت فرهنگی:
ورزش را میدان انسان‌سازی دیدم
بیست سال خادم هیئت ورزشی، داور بین‌المللی و مربی
در هیئت‌های مذهبی و مساجد، دست یاری دادم
که خدمت به خلق، عبادتی بی‌منت است

آثار ماندگار:
در آستانه پنجاه سالگی، چهار کتاب به بار نشاندم
دو کتاب دیگر در راه، اگر عمر یاری کند
یکی گذر از اقتصاد ساخت‌وساز به اقتصاد خدمت
برای نجات شهرها از گسترش بی‌امان

دیگری تشکیل منظومه شهری، راهی نو
نظریه‌هایی که چراغ راه آینده خواهند بود
تا شهرها و روستاها، پویا و پایدار بمانند
و ایران در منظومه‌ای از شهرهای زنده، راهی نو برای زیست‌بانان

فرزندان میوه‌های زندگی:
خداوند سه پسر به من داد: کارن، سام و رایبد
امید که خردمند و خدمت‌گزار میهن باشند
سربازانی دانش‌آموخته، دستگیر و نه پاگیر
آینده‌سازان کشوری آباد و آزاد

پیام پایانی:

به امید روزی که بیاموزیم و بیاموزانیم
که تنها راه نجات، آگاهی و دانش است
و هیچ‌کس نباید از گمان خود، یار شهر شود
که مسئولیت اداره جامعه، بسی سنگین است

پنجاه سال گذشت، پر از تلاش و عشق و خدمت
اکنون در نیمه دوم، با تجربه‌ای انباشته
آماده‌ام برای نقش‌آفرینی‌های نو
به امید ایرانی آباد، با شهری پایدار
و انسانی آگاه، در پرتو خرد و دانش.

علی امینی شاد
۱۴۰۴/۶/۲۸